Dah lama tak update blog. Sebab busy. Dah akhir tahun kan, berperang dengan otak nak study untuk final exam. So here i am, kembali beraksi meluahkan kata kata yang tersimpan dalam hati. Bismillah.
Percaya boleh, tapi jangan terlalu bodoh sangat sampai kita tak nampak kebenaran sebenar. Sebelum kau nak ambik tindakan melalui mulut orang lain, kau siasat sorang dulu. Ni tak pasal pasal dah melulu buat keputusan, malu sendiri. Aku tahu, bagi kau diaorang lah segalanya, diaorang ikhlas & tersangatlah jujur depan kau. Tapi adakah itu bermakna dia tak pernah tipu? Kau rasa macam tu? Bukan aku nak kata takada lagi dah manusia yang jujur dekat dunia ni. Tapi tersangatlah susah nak cari orang macam tu. Aku kenal diaorang sebelum kau kenal. Jadi aku tahu macam mana diaorang tu. Aku tahu korang ni rapat sangat. Kalau rapat pun, kau rasa dia jujur ke dengan kau? Bagi aku tak, sebab kadang kadang kawan kawan rapat pun tipu kita. Tipu tu ada 2, tipu untuk kebaikan; lebih baik tipu dari dia tahu benda sebenar kalau dia tahu lain jadinya. Kedua, tipu yang buruk; tahukan tipu buruk ni macam mana? Memang bawak masalah & bala dekat orang yang terlibat tu atau tidak terlibat. Setakat ni faham lah kan? Dapat tak apa yang aku cuba nak sampai kan?
Bukan aku nak halang kau dari berkawan dengan sesiapa. Cuma, jangan bodoh sampai buta. Buta apa yang sepatutnya yang kita nampak. Kau dah terlalu sangat percaya dengan diaorang, dan kau pun dah percaya bulat bulat setiap perkataan yang keluar dari mulut. Aku tahu, kau dapat & cukup segalanya apa yang kau ada sekarang. Kau ada apa yang orang lain takada. Kecantikan, kasih sayang family & kawan kawan. Bersyukurlah sebelum Allah tarik nikmat kau macam tu je. Dengan sekelip mata je. Jadi apa lagi masalah kau nak musnahkan orang lain punya kegembiraan? Tak cukup lagi dengan kasih sayang yang kau ada? Mungkin kau tak nampak lagi. Sebab kau selalu pandang ikut pandangan kau, kau berfikir dalam otak yang sempit. Kau tak pernah nak tengok seseorang dari pandangan orang lain, dan kau tak fikir luar dari kotak. Otak/Hati kau kata negatif, kau pun sama sama bangang ikut semua benda tu. Bukan aku nak suruh jangan percaya kata hati kau. Tapi apa salahnya kalau kau selidik dan cuba dekati dia? Tak susah pun kan? Jangan nak cepat sangat percaya walaupun dari orang terdekat.
Kau tak pernah terfikir apa yang orang lain buat untuk kau, pengorbanan untuk kau. Kau buta. Yang kau tahu, kau terus percaya bulat bulat apa orang kata. Orang hormat kau, tersangatlah hormat. Jadi apa salahnya kau hargai benda tu? Walaupun tak suka dia, tak payahlah nak kutuk, bagitahu semua orang. At least, kau tak burukkan dia itu dah cukup bagus. Itu pun dah dikata kau hormat dia balik. Please, kau rasa kau dah ada semua benda tu tak boleh hilang ke? Sekarang aku menderita, kelak mungkin kau. Hidup bagaikan roda. Kau rasa kau akan ada dekat atas sepanjang hayat kau? Tak jugak. Aku hormat, aku jaga aib kau, aku simpan segala cerita kau. Susah ke nak jaga mulut tu dari burukkan orang? Kalau cukup berani kau burukkan dia, kenapa tak cukup berani bagitahu depan depan kau benci dia. Itu lagi gentle, afdhal lagi. Kalau lah, ada orang datang dekat aku cakap "aku benci kau" aku akan angguk, senyum, cakap terima kasih. Bukan sebab bajet nak tunjuk cool. Tapi at least aku tahu siapa yang benci aku & aku takkan usik dia & takkan aku burukkan dia. Aku diam. Aku tak ganggu kau, kau tak ganggu aku. Tenteram kan macam tu? Lagi senang macam tu. Dari kau susah susah nak burukkan dia, kau pun stress. Menyiksa diri.
Aku susah nak benci orang, kalau boleh aku nak elakkan dari ada sifat benci ni. Bukannya bagus ada sifat ni. Aku senang marah, tapi senang maafkan. Senang hati tersentuh, senang minta maaf. Mungkin luaran nampak sombong, tapi tahu ke apa yang dia lalui sepanjang dia hidup? Tak kan? Jadi, mulut tu diam. Nak kawan buat macam kawan, tak nak kawan, sudah lah, diam je mulut tu. Dia tak usik kau, jadi tak payah nak melampau sangat. Aku tahu siapa yang dekat luar tu cakap buruk pasal aku. Aku terima. Tak semua orang suka kita kan :)
Mungkin sampai sini je. Minta maaf kalau terasa atau apa. Tak maksudkan sesiapa, cuma ini dari pandangan diri sendiri. Kalau kau rasa ini untuk kau, aku cuma nak kata, aku tersangatlah hormat kau, sampai sekarang. Kalau kau rasa aku burukkan kau, sama sekali tidak. Jangan percaya apa orang kata. Kalau ada typo, faham kan jelah. Minta maaf sebab panjang & membosankan. Mungkin sebab dah lama tak luahkan macam ni. Kalau ada apa apa comment je dekat bawah tu, insyallah akan dijawab :) Kalau nak bagi idea untuk next post ke. Kalau ada nak luahan hati, aku terima dengan seadanya. Telan walaupun pahit. Lalui walaupun sakit. Terima kasih siapa yang baca dari atas ke bawah. Maafkan lah kalau bosan. Terima kasih sangat sangat.